Ο Σούμαν και ο Μέντελσον υπήρξαν θερμοί υπέρμαχοι των παραδοσιακών αξιών της μουσικής, όχι μόνο με τις δημιουργίες τους, αλλά και με την αρθρογραφία τους στο περιοδικό Neue Zeitschrift fur Musik. Χρόνια μετά το θάνατό τους το περιοδικό αυτό έγινε όργανο αντισημιτικής προπαγάνδας. Αυτός ο αντισημιτισμός αποτέλεσε συμπτωματικά, 80 ολόκληρα χρόνια αργότερα, την αιτία για να ανασυρθεί από τη λήθη το μόνο κοντσέρτο για βιολί του Σούμαν. Ο περίφημος βιολονίστας Γιοακίμ, για τον οποίο γράφτηκε, το θεώρησε ‘νοσηρό προϊόν τρέλας’ λόγω της απόπειρας αυτοκτονίας του συνθέτη και όρισε στη διαθήκη του να μην παιχτεί πριν περάσουν 100 χρόνια από το θάνατό του. Το ναζιστικό καθεστώς καταπάτησε τον εκατονταετή κανόνα, καθώς έψαχνε απεγνωσμένα ένα ‘αυθεντικό’ γερμανικό κοντσέρτο για βιολί, ώστε να το αντιπαραβάλλει στο αντίστοιχο αριστούργημα του απαγορευμένου, λόγω εβραϊκής καταγωγής, Μέντελσον. Η εμβληματική ‘Σκωτική Συμφωνία’ του μοναδικού Φέλιξ είναι ακόμη ένα λαμπρό παράδειγμα της σπάνιας ιδιοφυΐας του. Την εμπνεύστηκε στο ανάκτορο του Χόλιρουντ από την ιστορία της Μαρίας Στιούαρτ. Η αντίθεση του λαμπρού παρελθόντος με το ερειπωμένο και σε αποσύνθεση παρόν ήταν η δημιουργική σπίθα που άναψε τη φλόγα στη ρομαντική ψυχή του Μέντελσον.

Πρόγραμμα:
Ρόμπερτ Σούμαν: Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε ρε ελάσσονα, WoO 23
Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντι: Συμφωνία αρ. 3 σε λα ελάσσονα, έργο 56 ‘Σκωτική’